Ik heb een hekel aan de kapper. Zittend in een stoel voor een levensgrote spiegel. Felle verlichting die niks verbloemt. En de kapper die me op m’n kop geeft. Mijn haar is te droog, fout. Haren zelf een beetje bijgeknipt, foei. Ik zet me schrap. Totdat ik een keer naar de krullenkapper ging. Wat was dat een oase zeg. Eindelijk begrip voor mijn droge, lastig te verzorgen haar.

Vergis je niet, bij een krullenkapper kom je niet zomaar binnen. Toen ik belde voor een afspraak was er een wachtlijst van 2 maanden! En de klanten komen uit het hele land.

In dezelfde tijd volgde ik een webinar over het promoten van mijn therapiepraktijk. De boodschap was: laat weten waar je van bent, kies een doelgroep. Je sluit mensen uit maar uiteindelijk zal je praktijk vollopen. Toen dacht ik aan de krullenkapper. Blijkbaar voorziet zij in een behoefte die anderen laten liggen. En toen kwam de vraag bij me op: zou dat voor een therapeut ook zo werken?

Dit speelt al een paar jaar in mijn hoofd. Ik durfde niet te kiezen. Bang om mensen kwijt te raken. Bang om mezelf vast te zetten. Maar er is een thema dat blijft terugkomen… In mijn studie. De boeken die ik lees. In mijn praktijk. In de verhalen van cliënten.

Dus nu is het tijd. Ik word een “krullentherapeut”. En mijn ‘krul’ is de relatie tussen moeders en dochters.

> Ben jij een volwassen vrouw die vastloopt in de relatie met je moeder of dochter en verlang je naar rust en veiligheid jezelf en je relaties?

Van harte welkom bij mij in de praktijk!

foto: Freepik.com