In deze ‘uit verbinding’ serie schreef ik eerder over de stem, ons zenuwstelsel en aannames. Ik schreef hoe makkelijk we uit verbinding gaan en wat we kunnen doen om de verbinding weer te herstellen.

In deze blog schrijf ik over gebrek aan verbinding binnen de familie, misschien wel de moeilijkste plek om in verbinding te blijven. Wat verdrietig dat voor veel mensen familie een mijnenveld is of op eieren lopen. Terwijl dat nou juist de plek zou moeten zijn voor verbondenheid.

Ik merk het in de relatie met mijn moeder. We willen allebei contact met elkaar en doen daar allebei op onze manier ons best voor en toch loopt het elke keer uit op een teleurstelling. We kunnen elkaar niet echt bereiken. Zelfs een gesprek daarover loopt spaak of resulteert in wederzijds onbegrip. Het is zo frustrerend.

Inmiddels weet ik dat ik niet te hoge verwachtingen moet hebben. Ook moet ik soms mijn grens aangeven omdat bepaalde onderwerpen me makkelijk laten terugvallen in mijn kindrol. Ook moet ik mijn neiging om voor mijn moeder te zorgen weerstaan.  

Deze onderwerpen – familiepijn en de moeder-dochter relatie – hebben mijn hart. Ik heb herstel kunnen ervaren en er blijven ook rauwe randjes die me onderuit schoffelen. De harde werkelijkheid is dat de verbinding met familie soms niet volledig te herstellen is.

Herken jij deze thema’s en wil jij graag meer grip op de relatie met jouw familie? Je bent meer dan welkom!